Kartal Ovası Savaşı

Kartal Ovası Muharebesi ya da Kartal Meydan Muharebesi, (Rusça: Сражение при Кагуле), 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı’nın en önemli kara savaşı olup ayrıca 18. yüzyıldaki en büyük kara savaşlarından biridir. 1 Ağustos 1771’de Rus ordusunun Kaplan Giray komutasındaki Kırım Hanlığı ordusunu yendiği Larga Savaşı’nın hemen 2 hafta sonrasında gerçekleşmiştir.

Larga Savaşı sonrası kazanılan Rus zaferine karşın Pyotr Rumyantsev komutasında ki Rus Ordusu, 80.000 (bazı kaynaklarda 100.000) kişilik Kırım Hanlığı ve Sadrazam İvazzade Halil Paşa komutasındaki 75.000 kişilik (Bazı kaynaklarda 100.000 kişi) Osmanlı Ordusu tarafından çembere alınıp, Prut Nehri’nin bir kolu olan Kagul Irmağı yakınlarında sıkıştırılmıştır.

Bu zor durum karşısında Büyük Petro’nun 1711 Prut Savaşındaki durumuna düşmemek için, Rus general Pyotr Rumyantsev 40,000 (bazı kaynaklara göre 18.000) askeri ile piyade kareleri oluşturup, sabaha yakın saldırmaya karar verir. Saldırı yönü olarak 75.000 kişilik Osmanlı Ordusunu ve kampını seçer; Kırım Hanlığı kuvvetlerinin yardıma gelmesine fırsat kalmadan hızla çemberi yarmayı hedefler. Gerçekten savaş alanının yaklaşık 20 km ilerisinde Kırım Hanlığı’nın 80.000 kişilik süvari kuvvetleri ve ordusu olmasına rağmen savaşa girmeye fırsatları bile olamamıştır.

Sayıca kendilerine göre son derece az bir kuvvetin taaruzuna karşın ilk başta başarı kazanan Yeniçeri piyade kuvvetlerinin karşı saldırısının püskürtülmesi ve hemen ardından bu kuvvetlerin kaçmaya başlaması ile bütün Osmanlı Ordusu dağılır ve kaçar. Ruslar çemberi yarmakla kalmaz birde Osmanlı ordusunu ağır bozguna uğratır. Rusların 1.000 kişilik kaybına karşılık Osmanlılar 20.000 ölü ve yaralı verir, Ruslar 130 Osmanlı topunu da ele geçirir. Bu savaşın hemen ardından Ruslar bölgedeki önemli kaleler olan Bender, İbrail, Kili, İsmail, Akkerman kalelerini de ele geçirirler.

Savaş aynı zamanda Osmanlı İmparatorluğu üzerinde yıkıcı etkilere sebep oldu, İmparatorluğun Karadeniz hakimiyetine de son verip, Kırım Hanlığı’nın, Rus işgaline açılmasının ve Rusya himayesine girmesinin önünü açtı, Osmanlı ordusu büyük bir moral çöküntüsü içine girdi ve ordusunun süvari kuvvetlerinin teknolojik yönden geri kalmışlığını ortaya çıktı, bundan sonra savaş Osmanlı İmparatorluğu aleyhine bir gelişme gösterdi. Osmanlı ordusu bir daha savaş boyunca savunmaya çekilmek zorunda kaldı. Bu muharebeden sonra 1773’te Rusçuk, Silistre ve Varna’da kazanılan Osmanlı zaferleri dahi bu kötü gidişi önleyemedi, Rus Ordusu Şumnu’ya kadar ilerledi. 4 yıl sonra Osmanlı İmparatorluğu, Kırım Hanlığı ve Karadeniz üzerindeki egemenliğini resmen kaybetti, ağır koşullar içeren Küçük Kaynarca Antlaşması’nı imzalamak ve askeri açıdan reformlara girişmek zorunda kaldı.

Bu yazı Savaşlar kategorisine gönderilmiş ve , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir